كه عبارت بود از يك راهرو در زيرزمين كه بخشى از آن را به‌عنوان مسجد به‌منظور برپايى نماز و تدريس شاگردان خاص خود و بخش ديگر را به‌عنوان قبر خود انتخاب نمود تا در آنجا به خاك سپرده شود . « 1 » اما شيخ كاظم اين روايت را صحيح ندانسته و معتقد است كه امام على ( ع ) از طريق وصيتش به فرزندانش ، به اين مطلب اشاره نموده است . در واقع ، هيچ منبع موثق يا حديث معتبرى ، چنين روايتى را تأييد نكرده است . ازاين‌رو به هيچ‌وجه نمىتوان به آن استناد يا اعتماد نمود . شيخ كاظم مىگويد : هنگامى كه امام على ( ع ) شهيد شد ، اهل بيتش جسد مباركش را حمل كردند و زمانى كه پيكر مطهرش را براى دفن به مكان مشخص‌شده بردند ، امام حسن ( ع ) و اهل بيتش ، به همراه حبيب بن مظاهر ، حبّة بن جوين ، اصبغ بن نباتة ، كميل بن زياد ، رشيد هجرى ، حجر بن عدى كندى ، عمر بن حمق خزاعى ، جويرية بن مسهر عبيدى و افرادى همانند آنان ، بر پيكر آن حضرت ( ع ) نماز خواندند و صعصعة بن صوحان ، بر سر مزار اميرمؤمنان ( ع ) سوگوارى نمود و از فضايل ايشان سخن گفت . البته شيخ كاظم ، نه‌تنها اين روايت را موثق ندانسته است ، بلكه آن را همانند احاديث قطعى و مسلم روايت كرده است ؛ با وجود اينكه اين داستان ، روايت معتبرى دارد كه مىتوانست به آن استناد كند . هرچند ابن‌طاووس در كتاب « فرحه » ، روايت‌هاى علمى و موثق را ذكر كرده است ، اما روايت‌هاى مبهمى را نيز آورده است كه به بررسى و تصديق نياز دارند ؛ از جمله وى مىنويسد « 2 » كه در كتابى به نقل از حسن بن حسين بن طحّال مقدادى از طريق روايت اخلاف از اسلاف ، به نقل از ابن عباس ، از

--> ( 1 ) . موسوعة النجف الاشرف ، ج 3 ، ص 11 . ( 2 ) . الفرحة ، ج 2 ، صص 39 و 40 .